Vanuit sociaal en economisch oogpunt biedt timesharing een aantal voordelen:

1. velen dromen van een eigen vakantieverblijf, maar de financiële obstakels zijn meestal te groot. Dankzij de timesharing-formule komt die droom binnen handbereik;
2. de kosten verbonden aan tweede verblijven kunnen worden verdeeld onder de verschillende bezitters van een timeshare;
3. de langdurige leegstand van vakantiewoningen wordt er door vermeden.

Timesharing is op zich geen gevaarlijke vakantieformule, maar de onfrisse commerciële praktijken waarmee het product soms wordt gesleten, maken de industrie helaas nog steeds niet vrij van problemen. De problemen zijn vooral te wijten aan het feit dat de meeste lidstaten van de Europese Unie geen voorwaarden stellen om het beroep van promotor of verkoper van timeshares uit te oefenen, in tegenstelling met bv. de sector van de reisagentschappen. België is momenteel het enige land waar de verkopers officieel dienen ingeschreven te zijn. Hieronder enkele voorbeelden van twijfelachtige praktijken:

1. sommige verkopers bedienen zich van misleidende reclame, waarbij timesharing wordt voorgesteld als een belegging of ten onrechte als een eigendomsrecht;
2. de verkoopstechnieken zijn vaak agressief (telemarketing gekoppeld aan nepwedstrijden, enquêtes of loterijen, gewonnen reizen, verkoop na demonstratie in een luxueus hotel of na een excursie ter plaatse, het innen van grote voorschotten enz.);
3. de prospectussen zijn soms zeer summier en zwijgen zedig over de juridische aard van het verworven recht, de moeilijk verifieerbare kwaliteit van het goed, de jaarlijks bijkomende kosten, de vervoers- en verplaatsingskosten, de inventaris van de residenties en de weken waarover de verkopers beschikken (bv bij puntensystemen), enz.;
4. het omruilen of verkopen van de timeshare is soms moeilijk tot onmogelijk als de verblijfplaats en de periode oninteressant zijn;
5. de nieuwste plaag bestaat erin dat oneerlijke firma's beloven een koper te vinden of beweren er al één gevonden te hebben voor de week die iemand bezit op voorwaarde dat men een nieuwe timeshare koopt (de zogenaamde "buy-sell"-techniek). Sommigen beloven ook de timeshare door te verkopen tegen een onrealistische prijs. Meestal wordt deze belofte niet nagekomen of lijdt de consument een aanzienlijk financieel verlies.