Nieuwe vormen van timesharing zijn in opmars. Sommige zagen het licht om (proberen) te ontsnappen aan het toepassingsgebied van de Europese richtlijn over timesharing.

Vakantieclubs
Het betreft een programma van gedeelde tijd waarbij de vakantiewoning en/of de gebruiksperiode niet zijn gespecifieerd en dus "flexibel" zijn.

Vakantiepunten
De verkoper/promotor biedt een clubprogramma aan op basis van punten, wat een grotere flexibiliteit mogelijk maakt voor wat betreft de periode (bv. in het midden van de week, het weekend) en het logies (bv. studio, appartement met 2 slaapkamers). ). Dit systeem, evenals de "flexibele" vakantieclubs vallen onder het toepassingsgebied van de gedragscodes van de OTE.

"Holiday clubs" of "vakantiepaketten"
Het betreft programma's van gedeelde tijd voor een duur van minder dan 3 jaar (de minimumduur van een klassieke timeshare is namelijk net 3 jaar). Gedurende deze periode verwerft de gebruiker een gebruiksrecht van verschillende weken. Voorwerp van dergelijke contracten is meestal een vakantieclub. Dit type van contracten valt in principe niet onder de richtlijn, tenzij het contract of een toevoeging een verlenging ervan mogelijk maakt. De wetgeving over de forfaitreizen zou hier van toepassing kunnen zijn. Sedert begin 2003 vallen deze "kortlopende" contracten ook onder de Belgische wetgeving inzake timesharing.

Vakantiekaarten
Een variante van de hierboven beschreven systemen, waarbij het contract naast het verblijfsrecht ook andere voordelen of rechten bevat (bv. kortingen, gratis huurwagen).

Doorverkoopcontracten van timeshare
Deze contracten, en vooral de agressieve en ronduit oneerlijke praktijken die ermee gepaard gaan, zijn al jaren het voorwerp van talloze klachten. Alhoewel deze contracten de oneerlijke praktijken buiten het toepassingsgebied van de timesharing-richtlijn vallen, wordt er in de deontologische code van de OTE een hoofdstuk aan gewijd, waarbij bepaalde regels worden opgelegd aan de leden die verband houden met reclame, informatie en verkoopspraktijken.